دختری از یک دنیای عجیب و غریب

         در اجل پرتوی حسنت ز تجلی دم زد                        عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

        جلوه ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت                 عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد 

خب داشتم از اشعار عاشقانه ی دنیایی حافظ می گفتم ، که یکی از غزلیات حافظ با چنین مضمونی بسیار دلنشین است و من این غزل رو بیش از همه ی غزلیاتش می پسندم !

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست             پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست

نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان               نیم شب دوش به بالین من آمد ، بنشست

سر فرا گوش من اورد و به آواز حزین                        گفت که ای عاشق دیرینه ی من ، خوابت هست ؟

عارفی را که چنین ساغر شب گیر دهند                   کافر   عشق   بود  گر  نبود  باده  پرست 

برو ای زاهد و بر درد کشان خرده مگیر                     که ندادند جز این تحفه به ما روز الست

آنچه او ریخت به پیمانه و ما نوشیدیم                       اگر از خمر بهشتست وگر از باده ی مست

                                    خنده ی جام می و زلف گره گیر نگار

                               ای بسا توبه که چون توبه ی حافظ بشسکست

از نظر شما کدام غزل حافظ بر غزلیات دیگه ش برتری داره ؟!